sorbetes na siling labuyo

Minsan sa mga kalye at eskinita ng ating buhay, mapapansin mo nalang na may nagdeposito ng kayamanan sa sa gitna ng daan. Isang malaking tumpok ng taeng mainit-init, basa, malambot, at malata. Higit sa lahat, may amoy itong tunay namang makaahon-sikmura, na siyang hudyat sa paglusob ng libo-libong langaw. Pusang galang impaktita. Sinong damuhong ang nag-iwan nyan diyan? (Siyempre pag ang nalaglag sa daan ay pera o relo o cellphone, pinag-aagawan ito. Pero pag tae, walang gustong umamin na iyon ay kanya. Kawawang nilalang. Malamang nangungulila siya.)

Sa totoo lang, hindi na mahalagang malaman kung kaninong puwitan nanggaling ang natural na yaman. Ang mahalaga ay dakutin at linisin ito bago pa may makaapak nito at magkalat ng tae sa ibang bahagi ng daan.

Pero minsan ay nakakatamad o nakakapandiring magdakot at maglinis ng tae sa mga kalye at eskinita ng ating buhay. Minsan nga hindi natin alam na may tae pala sa daan. Kaya napapabayaan nalang natin itong langawin at mabulok.

Wag mag-alala. Oo, sa ngayon ay mabaho yan at nakapandidiring tignan. Pero sa paglipas ng panahon — sa pagsikat ng araw at pagbuhos ng ulan, sa sama-samang pagkilos ng mga mikrobyo at bulati– unti-unti ring mawawala ang kalat at baho, at bumabalik ito sa alabok. Darating din ang araw, ni hindi mo na maalalang minsan ay may kalamay sa gabukan.

Hari nawa. Dahil ang buhay ay puno ng tae.

This entry was posted on Thursday, May 3rd, 2007 at 10:49 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.